ብርድ የሚሰማው የሰኔ ወር ጠዋት ነበር፤ ሲህሌ እና አሳ ከንግኮቦ ወደ ምታታ የሚገኙትን የእናታቸውን ዘመዶች ለመጠየቅ በታክሲ ተጓዙ።

አክስቶቻቸውን፣ አጎቶቻቸውን እና የአጎት ልጆቻቸውን ካዩዋቸው አሁን ሦስት ዓመታት አልፈዋቸዋል።

ከሁሉም በላይ ደግሞ የአጎታቸውን ልጅ ኒካንዬን ለማየት በጣም ጓጉተው ነበር። ታክሲው ወደ አያታቸው ቤት ሲቃረብ፣ ልባቸው በደስታ ይመታ ጀመር።

ከግቢው በር ውጭ ኒካንዬ በሁለቱም እጆቿ እየውለበለበች ቆማ ነበር።

"መጣችሁ! መጣችሁ!" እያለ ኒካንዬ በታላቅ ደስታ ጮኸ። ሲህሌ እና አሳም ከታክሲው ውስጥ ዘለው ወረዱ።

ሦስቱም የአጎት ልጆች እርስ በእርሳቸው ተቃቀፉ፤ እስኪዞርባቸው ድረስም አብረው ተሽከረከሩ። አያታቸውም ፈገግ እያለች ከቤት ወጣች።

"ኑ ግቡ ልጆቼ፤ ይህን ቀን ስንጠብቀው ቆይተናል," አለች አያታቸው።

ቤት ውስጥ የድፎ ዳቦ የእንፋሎት ሽታው ቤቱን አውዶት ነበር። ብዙም ሳይቆይ አክስቶቻቸውና አጎቶቻቸው መጡ፤ ሁሉም ሲህሌንና አሳን አቀፏቸው።

የትምህርት ቤት የዕረፍት ቀናት እያንዳንዳቸው በአዳዲስ ኩነቶች የተሞሉ ነበሩ። ከቤቱ ጀርባ ያለውን ደን ጎበኙ፤ በዚያም ኒካንዬ በዛፍ ላይ የሠራውን ድብቅ መጫወቻ ቤት በኩራት አሳያቸው።

በዚያም ሰዓታትን እየተጫወቱ አሳለፉ። ምሽት ላይ ደግሞ በድምቀት በሚነደው እሳት ዙሪያ ይሰበሰባሉ።

ከላይ ከዋክብት በሰማይ ላይ በደመቁበት በዚያ ምሽት፣ አያታቸው ስለ ጀግንነት እና ስለ ፍቅር የሚያወሱ ጥንታዊ ተረቶችን አወራቸው። ኒካንዬ እነዚህን ጊዜያት በጣም ይወዳቸው ነበር።

አንድ ምሽት እንዲህ አለች፦ "እኛ ልክ እንደ ከዋክብት ነን። ምንም እንኳ ተራርቀን ብንኖርም፣ ሁልጊዜም አብረን እናበራለን።"

የዕረፍት ጊዜው ሲያበቃ ሲህሌ እና አሳ በጣም አመስግነዋቸው ነበር። በድጋሚ ተመልሰው እንደሚመጡም ቃል እየገቡ ሁሉንም ተሰናበቱ።

ሲህሌም ለኒካንዬ ቀስ ብላ "ሁልጊዜም በልባችን ውስጥ ትኖራለህ," በማለት በጆሮው አንሾካሾከችለት።