ሃዲጃ የምትባል አንዲት ወጣት ልጅ ነበረች። ከወላጆቿ ጋር በማምቦ መንደር ትኖር ነበር። የሀዲጃ የልደት ቀን አየተካረበ ስለነበር ወላጆቿን የልደት ድግስ ጠየቀቻቸው።

እናቷም, "ምንም ድግስ አይኖርም። ለእሱ ምንም ገንዘብ የለንም። ሄደሽ ከወንድሞችሽ ጋር መጫወት አለብሽ" አለች።

ሃዲጃ አዝና ብዙም ሳይቆይ እያለቀሰች ነበር። ወላጆቿና ወንድሞቿ ሊያጽናኗት ሞከሩ።

ሃዲጃ እነሱን አልሰማቻቸውም። ተናዳ ከቤት ለመሸሽ ወሰነች።

ሃዲጃ በአቅራቢያው ወዳለው ትልቅ ጫካ ሮጠች። ወላጆቿ ሲከተሏት ስታይ፣ እስከ ጫፍ ድረስ ረጅም ዛፍ ወጣች።

ወደ ታች ላለመውረድ ወሰነች። "በዚህ ትልቅ ዛፍ ላይ እኖራለሁ," ብላ ወሰነች።

የሀዲጃ ወላጆች በጉጉት በዙሪያዋ ፈለጉ። ሲያገኟት "ሀዲጃ፣ እባክሽ ከዛፉ ላይ ውረጂ" ብለው ለመኗት።

ሀዲጃ ቆራጥ አቋም ያዘች። በመጨረሻም ብቻዋን ትተው ወደ ቤታቸው ለመመለስ ወሰኑ።

ጊዜ እያለፈ ሲሄድ ሃዲጃ ብቸኝነትና አሰልቺ ሆነች ነገር ግን አሁንም በወላጆቿ ተናደደች።

ጓደኛዋ አይሻ መጣች። ጨለማ ከመምጣቱ በፊት ከዛፉ ላይ እንድትወርድ ጠየቃት።

ሃዲጃ ከዛፉ ላይ ወርዳ ጓደኛዋን አቀፈቻት ።

እጅ ለእጅ ተያይዘው ወደ ቤታቸው መመለስ ጀመሩ። አይሻ በመንገድ ላይ ሲሄዱ ሃዲጃን አወራቻቸው።

አይሻ ቤተሰቧን ይቅር እንድትል እና ከእንግዲህ በእነሱ ላይ እንዳትቆጣ ጠየቋት። ሃዲጃ እንዲህ አይነት አሳቢ ጓደኛ በማግኘቷ ደስተኛ ነበረች።

ብዙ ሰዎችን ቤት ውስጥ አገኙ። እንዴት ያለ አስደናቂ አስገራሚ ነገር ነው! የሀዲጃ የልደት ድግስ ተዘጋጅቶ ነበር።

ሀዲጃን በጣም ያስደሰታት ትልቅ ኬክ ነበር። ሁሉም በልደት ዘፈን አጨበጨቡላት።