ሲህሌ እና አሳ የእናታቸውን ቤተሰብ ከንግኮቦ ወደ ምታታ ለመጠየቅ በታክሲ ሲሳፈሩ ሰኔ ቀዝቀዝ ያለ ነበር።

አክስቶቻቸውን፣ አጎቶቻቸውን፣ እና የአጎቶቻቸውን ልጆች ለመጨረሻ ጊዜ ካዩ ሦስት ዓመታት አልፈዋል.

ከሁሉም በላይ፣ የአጎታቸውን ልጅ ኒካንየን በማየታቸው በጣም ተደስተው ነበር። ታክሲዋ በአያታቸው ቤት ሲያልፍ ልባቸው በደስታ ይሮጣል።

ከበሩ ውጭ ኒካኒ ሁለቱን እጆቹ እያውለበለበ ቆመ።

" አዚህ ናቺሁ !" አዚህ ናቺሁ !"፣ ድምፁ በደስታ ተሞልቶ። ሲህሌ እና አሳ ከታክሲው ዘለው ወጡ ።

ሦስቱም የአጎት ልጆች እርስ በእርሳቸው ተቃቀፉ፣ እስኪዞሩ ድረስ ክብ ቅርጽ ያዙ። አያታቸው ፈገግ ብላ ወጣች።

"ልጆቼ ግቡ። ይህንን ቀን ለረጅም ጊዜ ስንጠብቅ ቆይተናል።"

በቤቱ ውስጥ የእንፋሎት ዳቦ ሽታ ጠንካራ ነበር። ብዙም ሳይቆይ አክስቶቹና አጎቶቹ ደረሱ፤ ሲህሌንና አሳን አቀፉዋቸው ።

በትምህርት ቤት የእረፍት ቀናት ውስጥ እያንዳንዱ ቀን በጀብዱ የተሞላ ነበር። ኒካኔ የተደበቀውን የዛፍ ቤት በኩራት ያሳየበትን ከቤቱ ጀርባ ያለውን ጫካ ጎብኝተዋል።

ለሰዓታት እዚያው ይጫወቱ ነበር። ማታ ላይ በእሳቱ ዙሪያ ተሰበሰቡ።

ኮከቦቹ ከላይ ሲያበሩ አያቴ በጀግንነትና በፍቅር የተሞሉ የድሮ ታሪኮችን ነገረቻቸው። ኒካኔ እነዚህን ጊዜያት በጥልቅ ተመለከተቻቸው።

አንድ ምሽት፣ "እኛ እንደ ከዋክብት ነን። በጣም ርቀን ብንሆንም፣ ሁልጊዜ አብረን እናበራለን" አለች።

በዓሉ ሲጠናቀቅ ሲህሌ እና አሳ አመስጋኞች ነበሩ። ሁሉንም ሰው አቅፈው እንደገና እንደሚመለሱ ቃል ገቡ።

"ሁልጊዜም በልባችን ውስጥ ትሆናለህ" ሲል ሲህሌ ለኒካኔ በሹክሹክታ ተናገረ።