በታህሳስ ወር ቅዳሜ ከሰዓት በጣም ሞቃት ነበር።

"ቦንትልና ሚፎና ሌራቶ፣ ውጡና ተጫወቱ!" አለችን እሜ። "ከእግሬ በታች እንድትሆኑ አልፈልግም።"

ከቤቱ ሮጠን ወጣን።

"ወደ ወንዙ እንሂድ," አለ ሌራቶ። "እዚያ በጣም ቀዝቃዛ ነው።"

"ግን እሜ በወንዙ ውስጥ እንዳንዋኝ ነግረናታል," አለ ቦንትሌ።

"አንዋኝም," አለ ሌራቶ። "ከውሃው አጠገብ ባለው ጥላ ውስጥ ብቻ እንጫወታለን።"

ነገር ግን ሊቤኬን መጫወት በጣም አስደሳች ስራ ነው፣ ከወንዙ አጠገብ ባሉት ዛፎች ስር ቢሆኑም እንኳ።

መጀመሪያ ጫማችንን አውልቀን ነበር። ግን አሁንም በጣም ሞቃት ነበርን። ከዚያም ሸሚዛችንንና ቀሚሳችንን አውልቀን። ግን አሁንም በጣም ሞቃት ነበርን።

እግሮቻችንን ወንዙ ውስጥ አስገባን፤ ከዚያም እርስ በርሳችን ተፋሰስን።

ብዙም ሳይቆይ በውሃ ተሞላን።

"ኧረ ና! እንዋኝ," አለ ምፎ። "እመቤቴ በፍፁም አታውቅም።"

ዋኝተን፣ ዋኝተን ጊዜውን ረስተን ነበር።

ፀሐይ መጥለቅ ጀመረች፣ ቀኑም ማቀዝቀዝ ጀመረ።

ልብሳችን የት ነበር?

ከዛፎች በታች ተመለከትን። ቁጥቋጦዎቹን ተመለከትን።

በየቦታው ተመለከትን።

በወንዙ አቅራቢያ አንዳንድ ላሞች ጣፋጩን ሣር እየተደሰቱ ነበር።

ቦንትል ቀና ብሎ ተመለከተና, "ያቺን ላም ተመልከት! በአፏ ውስጥ ያለው ምንድን ነው?"

ሰማያዊ ነገር የምታኝክ ሌላ ላም ተመለከትን።

"ያ ቀሚሴ ነው!" ቦንትል ጮኸች።

ሱሪችንን ለብሰን እየተንቀጠቀጥን ወደ ቤታችን ሄድን። ግን ቀዝቃዛ ስለነበር ብቻ አይደለም።

"ላሞቹ ነበሩ," ብለን ጮህን። "ላሞቹ ልብሳችንን በሉት።"

ግን እሜ አምናን ነበር?

ብዙም ሳይቆይ የታችኛው ክፍላችን በጣም ሞቃት ሆነ። ከፀሐይም አልነበረም።