Dit was die eerste troue in die Tenane-familie, en Refiloe was nog nooit so opgewonde in haar lewe nie. "Ek gaan Palesa se sustersmeisie wees, met 'n nuwe rok en skoene!" het sy vir haar hoenders gesê.

Refiloe het haar hoenders alles vertel. Haar pa het die hoenders vir haar as 'n verjaarsdaggeskenk gegee, en sy het hulle baie liefgehad.

"Vat daardie vuil, slordige hoenders hier uit, Refiloe!" het haar ma geskree, "Ek wil hulle nêrens naby hierdie troutent hê nie."

Refiloe het haar hoenders uit die tent gejaag. "Hardloop weg, julle simpel dinge," het sy gesê, "Ek wil nie hê julle moet by Palesa se troue geëet word nie!"

"Mme sê dat dit die beste troue ooit in Malealea gaan wees," het Refiloe vir haar hoenders gesê, "en sy sê ek kan al die ouer meisies help met die kookwerk."

Die hoenders het glad nie na haar geluister nie.

"Refiloe!" het haar ma van binne geroep, "los daardie hoenders van jou en kom help my asseblief met hierdie potte!"

Refiloe se ma was baie trots op haar huis en wou hê dit moes perfek wees vir die troue. Sy het alles skoongemaak, gewas, geskrop, geskuur en gepoets wat sy kon sien.

Toe sy klaar was, was daar nie 'n stofdeeltjie om te sien nie. Die hoenders het hulle koppe by die voordeur ingesteek. "Uit!" het Refiloe se ma geskreeu, "uit julle slordige dingetjies met julle vuil pote en snawels!"

Refiloe het haar hoenders gevolg na die erf toe. "Mme is reg, julle is 'n skande," het sy vir hulle geskinder.

Refiloe het toe 'n rukkie gedink. Skielik het sy geglimlag en vir haarself gesê: "Ek het 'n uitstekende idee." Sy het toe 'n emmer met water uit die fontein gevul.

Refiloe het baie moeilik gekry om haar hoenders te vang. Hulle het nie gedink 'n bad is so 'n goeie idee nie.

Refiloe het die eerste hoender in die emmer water gesit. Dit het op die hoogste volume van sy stem geklok en sy vlerke soos mal geklap. "Hou stil, jy simpel ding," het Refiloe geskree, "dit gaan nie lank neem nie!"

Toe Refiloe die hoender se neus en oë afvee, het dit skielik slap geword en oor die kant van die emmer geval.

"Dit is glad nie die tyd om te slaap nie," sê Refiloe. Sy skud dit regtig om al die water uit te kry. "As jy nou nie gaan wakker word nie, sal ek jou ergens moet sit om mooi te droog te word," sê sy.

Sy lê die hoender op die gras om droog te word. Die hoender lê heeltemal stil.

Refiloe het elkeen van haar hoenders gewas. Elkeen van hulle het slap en los geword voordat sy klaar was daarmee. Sy het al daardie agt hoenders in 'n ry op die gras gesit om te droog. Nie een van hulle het 'n enkele veer bewéég nie.

"Ek sal hulle 'n bietjie laat slaap," het Refiloe vir haarself gedink, en toe stap sy weg om na die moroho te kyk.

Mme Ngwe en Mme Pedi was Refiloe se tantes. Hulle het glad nie van mekaar gehou nie.

Die tantes was al maande lank besig om vir Palesa se troue voor te berei, maar hulle sou glad nie daaraan dink om saam in dieselfde taxi te ry nie.

Mevrou Ngwe het Refiloe se hoenders gesien wat uitgelê lê om droog te word. "Wat 'n lekker klein happie om huis toe te neem!" het sy vir haarself gesê.

Sy het haar chale afgehaal en al die hoenders sorgvuldig daarin toegedraai. Geen enkele hoender het beweeg nie.

"Perfect!" het sy geglimlag, "nou sal ek hulle op 'n plek sit waar Mevrou Pedi dit nooit sal kry nie," en sy het die bondeltjie om die hoek tussen die pampoenvye gesit.

Mev. Pedi het besluit om haar beroemde pampoengereg te maak. Sy het haar groot bak geneem en na die groentetuin gegaan.

In die groentetuin het sy mev. Ngwe se bondeltjie onder die pampoenrank gesien. Sy het die bondel oopgemaak. Uit geval het al agt hoenders.

"Eish!" het sy uitgeroep en gespring van verrassing. "O, julle is die skoonste, mooiste hoenders! Net reg vir my pot," het sy gesnater. "Nou, waar gaan ek julle wegsteek, my kosies?" Mev. Pedi het geglimlag, "Ek gaan moet 'n baie goeie plek vind," het sy gesê toe sy rond die huis loop.

"Ek weet," sê sy uiteindelik, "ek sal jou op die dak sit!"

Mev. Pedi klim op die tuinmuur en sit die hoenders in 'n ry op die rietdak.

Die volgende dag het die son betyds vir die troue opgekom.

Refiloe was die eerste op en het gegaan om na haar hoenders te kyk. Sy het gesien dat hulle nie meer op die gras lê nie.

"Hulle moet nou mooi droog wees. Ek is seker hulle het uitgegaan om vir hul ontbyt te soek," het sy gesê.

Palesa se troue was wonderlik. Daardie hoenders het nie van die dak af opgestaan om aan te sluit toe al die bruidsmeisies in die erf ingestap het nie.

Nie een van die hoenders het beweeg toe die kerkkoor in hul hardste, soetste stemme gesing het nie. Die hoenders het steeds op die dak gelê toe die predikant sy preek gelewer het.

Hulle het nie eens 'n veer laat beweeg toe die varke en Refiloe se oupa hard gesnork het in die middel van die preek nie.

Nie een van daardie hoenders het getril toe skape in die tent inloop en amper die troukoek omgooi het nie.

Dit was eers toe die bruidegom se pa halfpad deur sy toespraak was, dat dinge begin verander het op daardie dak.

Die eerste hoender het sy vlerke uitgesprei en op Mme Ngwe se bors gevlieg. Mme Pedi langs haar het begin giggel.

Nog 'n hoender het op Mme Ngwe se nuwe duku gevlieg. Die mense by die volgende tafel het probeer om nie te lag nie.

Die vrou langs Mme Ngwe het haar kop op die tafel neergelê, "Ai, aai, aaaaii, he, he, heeeeeeee!" het sy gegiggel.

Al die ander hoenders het besluit om by die eerste twee aan te sluit.

Jy kon Madame Ngwe nie sien vir al daardie hoenders nie!

Die gaste het van die lag geskree. Die mans moes aan hul buik vasgryp. Die vroue het in hul stoele gerol.

Die seuns en dogters het aan mekaar vasgehang. Die oumas het skaars asem gekry van die lag. Die oupas het met hul wandelstokkies getrappel.

Toe kyk die twee tannies mekaar aan en begin giggel.

Mevrou Pedi het haar mond wyd oopgemaak van die lag.

Mevrou Ngwe het haar kop agteroor gegooi en gelag totdat al haar kenke geskud het.

Refiloe kon dit nie glo nie!

Al die gaste het saamgestem dat dit die beste trou-ontspanning ooit in Malealea was.

"O, julle is so gelukkig!" het Refiloe vir haar hoenders gesê terwyl sy hulle vir die nag in hul hok sit, "Mme sê dat sy julle nooit in die aandete-pot sal sit nie."

"Maar kyk hoe vuil is julle weer," het sy vir hulle gesê, "Ek dink ek gaan julle môre weer moet was!"