በአንድ መንደር ታታሪና ታማኝ ገበሬ ይኖር ነበር። አንድ ቀን የእርሻ መሬቱን ለመመልከት ሲሄድ በመንገድ ዳር አንድ ትልቅ ከረጢት አገኘ። ከረጢቱን ከፍቶ ሲያይ በውስጡ ብዙ የሚያብረቀርቁ ሳንቲሞች ነበሩ። ገበሬውም በጣም ተደነቀና፣ “ይህ ሁሉ ሳንቲም የማን ይሆን?” ብሎ አሰበ።

በዚያ ዘመን በአካባቢው ብዙ ሸፍቶች ነበሩ። ሸፍቶቹም የሰዎችን ንብረት ይወስዱና የመንደሩን ሰዎች ያስፈሩ ነበር። ንጉሡ ግን ወታደሮቹን ልኮ ሸፍቶቹን አስወገደ። ከዚያም መንደሩ ሰላም ሆነ። ንጉሡም የጠፋ ወይም የተገኘ ንብረት ለቤተ መንግሥት እንዲቀርብ አዘዘ።

ገበሬውም የንጉሡን ትእዛዝ አስታወሰ። “ይህ ሳንቲም የእኔ አይደለም። ስለዚህ ለንጉሡ ማስረከብ አለብኝ” ብሎ ወሰነ። ከረጢቱንም ተሸክሞ ወደ ቤተ መንግሥት ሄደ። ንጉሡንም አግኝቶ፣ “ጌታዬ ንጉሥ፣ ይህን የሳንቲም ከረጢት በእርሻዬ አቅራቢያ አገኘሁት። እንደ ትእዛዝዎም ላስረክብዎ መጣሁ” አለው።

ንጉሡም የገበሬውን ታማኝነት አይቶ በጣም ተደሰተ። “አንተ በጣም ታማኝና ጥሩ ሰው ነህ። ይህን ሁሉ ሳንቲም ለራስህ ማስቀረት ትችል ነበር። ነገር ግን ትክክለኛውን ነገር መርጠሃል” ብሎ አመሰገነው። ገበሬውም በንጉሡ ንግግር በጣም ተደሰተ።

ንጉሡም የሳንቲሙን ባለቤት ለማፈላለግ ካደረገው ጥረት በኋላ ባለቤቱ ስላልተገኘ ለገበሬው ሽልማት ለመስጠት ወሰነ። ከዚያም በከረጢቱ ውስጥ ተጨማሪ ሳንቲሞችን ጨምሮ ለገበሬው ሰጠው። “ይህ ለታማኝነትህ የሚሰጥህ ሽልማት ነው” አለው። ገበሬውም ንጉሡን አመሰገነና በደስታ ወደ ቤቱ ተመለሰ።

ከዚያን ቀን ጀምሮ የመንደሩ ሰዎች የገበሬውን ታማኝነት እያደነቁ ይናገሩ ነበር። ገበሬውም ታማኝ መሆን ከሀብት በላይ ዋጋ እንዳለው ተረዳ። ሌሎችም ከእሱ ጥሩ ትምህርት ወሰዱ።