ቻሌ የ7 ዓመት ልጅ ነበር። አንድ ቀን ከአባቱ ጋር ወደ ገበያ ለመሄድ ተነሱ። አህያቸውንም ይዘው በእግራቸው መንገድ ጀመሩ። ሁለቱም በአህያዋ ላይ አልተቀመጡም ነበር።

በመንገድ ላይ የሚያልፉ ሰዎች አይተዋቸው፣ “አህያ እያላቸው ሁለቱም በእግራቸው ይሄዳሉ! ምን ዓይነት ቂሎች ናቸው?” ብለው ተናገሩ። ቻሌና አባቱም ይህን ሰምተው ሁለቱም በአህያዋ ላይ ተቀመጡ።

ትንሽ እንደተጓዙ ሌሎች ሰዎች አገኟቸውና፣ “ይህ ጭካኔ ነው! ሁለታችሁም በአንዲት አህያ ላይ ተቀምጣችሁ ትጎዷታላችሁ!” አሉ። ቻሌና አባቱም ይህን ሰምተው አባቱ ከአህያዋ ወርዶ ቻሌን ብቻውን እንዲቀመጥ አደረገ።

ጥቂት እንደተጓዙ ሌሎች ሰዎች አገኟቸው። “አባቱ በእግሩ እየሄደ ልጁ በአህያ ላይ መቀመጡ እንዴት ይሆናል?” ብለው ተቹአቸው። ቻሌና አባቱም ይህን ሰምተው ቻሌ ከአህያዋ ወርዶ አባቱን አስቀመጠው።

ከዚያም ሁለቱም ተመካከሩና፣ “ሰዎች የምናደርገውን ሁሉ ይተቻሉ። ሁሉንም ሰው ለማስደሰት መሞከር አይቻልም” ብለው ወሰኑ። ስለዚህ ከአህያዋ ወርደው ሁለቱም በእግራቸው መሄዳቸውን ቀጠሉ።

ሁሉንም ሰው ለማስደሰት መሞከር አይቻልም” ብለው ወሰኑ። ስለዚህ ከአህያዋ ወርደው ሁለቱም በእግራቸው መሄዳቸውን ቀጠሉ።