ፒፒዬ የ5 ዓመት ትንሽ ልጅ ነበረች። በዚያን ቀንም የልደቷን በዓል ለማክበር ቤተሰቦቿ ዝግጅት እያደረጉ ነበር። ፒፒዬም ከጓደኛዋ ሊሊ ጋር እየተጫወተች ሳለ፣ ሊሊ “ወደ ሚያምረው ጫካ እንሂድ?” አለቻት። ፒፒዬም “እሺ!” ብላ ከእሷ ጋር ወደ ጫካው ሄደች።

ጫካው እንደደረሱ ፒፒዬ አንድ ረጅም ዛፍ አየችና ላዩ ላይ መውጣት ፈለገች። ሊሊም “እሺ ጓደኛዬ፣ ተጠንቀቂ!” አለቻት። ፒፒዬም ዛፉን መውጣት ጀመረችና በመጨረሻ ወደ ላይ ደረሰች። ከፍታውን አይታ በመጀመሪያ በጣም ተደሰተች።

ነገር ግን ለመውረድ ስትሞክር ዛፉ በጣም ከፍ እንዳለ ተረዳችና ፈራች። ሊሊም “አትፍሪ፣ እኔ እረዳሻለሁ!” ብትላትም ፒፒዬን ብቻዋን ማውረድ አልቻለችም። ስለዚህ ሊሊ በፍጥነት ወደ ፒፒዬ ቤተሰቦች ሄዳ የሆነውን ሁሉ ነገረቻቸው።

የፒፒዬ ወላጆች በጣም ተጨነቁና ወደ ጫካው በፍጥነት ሄዱ። እናቷም ዛፉ ስር ቆማ፣ “ፒፒዬ የኔ ልጅ፣ አትፍሪ! እኔና አባትሽ እዚህ አለን። በድፍረት ዝለይ!” አለቻት። ፒፒዬም ወላጆቿን አይታ ድፍረት አገኘችና ወደ አባቷ ዘላ በደህና እጆቹ ላይ አረፈች።

ከዚያም ወላጆቿ ይዘዋት ወደ ቤት ተመለሱ። ቤት እንደደረሱም እናቷና አባቷ፣ “ልጆች ወደ ማንኛውም ቦታ ሳይሄዱ መጀመሪያ ለወላጆቻቸው መንገር አለባቸው። እኛ ሳናውቅ ስትሄጂ በጣም እንጨነቃለን” ብለው በፍቅር አስተማሯት።

ፒፒዬም ስህተቷን ተረድታ፣ “ይቅር በሉኝ። ከእንግዲህ እናንተን ሳልነግር ወደ ማንኛውም ቦታ አልሄድም” ብላ ቃል ገባች። ወላጆቿም ይቅር አሏት። ከዚያም ሁሉም ወደ ልደት በዓሉ ተመልሰው በደስታ ልደቷን አከበሩ።