አንድ ቤተሰብ ውስጥ ማርኮን እና ባርኮት የሚባሉ መንታ ወንድማማቾች ነበሩ። መልካቸው በጣም ይመሳሰል ነበር፣ ባህሪያቸው ግን ይለያይ ነበር። ማርኮን ጨዋ፣ ትጉህና በትምህርቱ ጎበዝ ነበር። ባርኮት ግን ትምህርቱን ብዙም አይከታተልም፣ ጊዜውንም በመጫወትና በመዝናናት ያሳልፍ ነበር።

ማርኮን በየቀኑ በጠዋት ተነስቶ ትምህርቱን አዘጋጅቶ በሰዓቱ ወደ ትምህርት ቤት ይሄድ ነበር። ባርኮት ግን እንቅልፋም ስለነበር ዘግይቶ ይነሳና ብዙ ጊዜ ትምህርት ቤት ይዘገይ ነበር። መምህሩም ባርኮትን በተደጋጋሚ አስጠነቀቀው።

አንድ ቀን ባርኮት እንደገና ዘግይቶ ወደ ትምህርት ቤት መጣ። መምህሩም ተቆጥቶ፣ “ነገ ወላጆችህን ይዘህ ና” አለው። በማግስቱም ወላጆቹ መጥተው መምህሩን አነጋገሩ። መምህሩም ባርኮት ትምህርቱን በትክክል እንደማይከታተል ነገራቸው።

ወላጆቹም፣ “ብዙ ጊዜ እንመክረዋለን፣ ግን አይሰማንም። እንዴት ልንረዳው እንችላለን?” ብለው ጠየቁ። መምህሩም፣ “ባርኮት ችሎታ የለውም ማለት አይደለም። በየቀኑ ትንሽ ጥረት ቢያደርግና በእቅድ ቢያጠና በጣም ሊሻሻል ይችላል” ብሎ መከራቸው።

ባርኮት ወደ ቤት ሲመለስ ወንድሙ ማርኮን በፈተና ከፍተኛ ውጤት እንዳመጣ ሰማ። ማርኮንም፣ “እኔ አንደኛ ወጣሁ፤ አንተ ግን ዝቅተኛ ውጤት አመጣህ” ብሎ አሾፈበት። ባርኮትም በጣም ተናደደ፣ ግን በዚያን ጊዜ ለራሱ፣ “እኔም በጥረት ራሴን አሻሽላለሁ” ብሎ ወሰነ።

ከዚያን ቀን ጀምሮ ባርኮት በየቀኑ በሰዓቱ መነሳት ጀመረ። ትምህርቱን በእቅድ ያጠና፣ የቤት ሥራውንም በጊዜው ይሠራ ጀመር። እንዲሁም በሰዓቱ ትምህርት ቤት በመድረስ መምህሩን በጥሞና ማዳመጥ ጀመረ።

በጥቂት ወራት ውስጥ ባርኮት በጣም ተሻሻለ። ውጤቱም ከቀድሞው በጣም የተሻለ ሆነ። መምህሩና ወላጆቹ በለውጡ በጣም ተደሰቱ። ማርኮንም ወንድሙ በጥረት መሻሻሉን አይቶ ደስ አለው።

ባርኮትም በመጨረሻ፣ “ሰው ዛሬ ደካማ ቢሆንም ለዘላለም እንደዚያ መቆየት የለበትም። በጥረት፣ በትጋትና በትዕግሥት ራሴን ማሻሻል እችላለሁ” ብሎ ተማረ። ወላጆቹም መምህሩን አመሰገኑ፤ ሁሉም በባርኮት ለውጥ ደስተኞች ሆኑ።

ሰው ዛሬ በአንድ ነገር ደካማ ቢሆንም ለዘላለም እንደዚያ መቆየት የለበትም። በጥረት፣ በትጋት፣ በትዕግሥትና በትክክለኛ እቅድ ራሳችንን ማሻሻል እንችላለን። እንዲሁም ሌሎችን ከማሾፍ ይልቅ ማበረታታትና መርዳት ይገባናል።