በአንድ ትምህርት ቤት አቤል እና ሀና የሚባሉ ሁለት ጓደኛሞች ይማሩ ነበር። አቤል ደግ፣ ትሁትና መጽሐፍ ማንበብ የሚወድ ልጅ ነበር። ሀና ግን በቀላሉ የምትቆጣ፣ ጓደኞቿን የምታስቸግርና አንዳንድ ጊዜም የምትጎዳ ልጅ ነበረች።

ብዙ ሰዎች ሀናን “ሌሎችን ማስቸገር ጥሩ አይደለም፤ ጓደኞችሽን አክብሪ” ብለው ይመክሯት ነበር። ሀና ግን ምክራቸውን ብዙም አትሰማም ነበር።

ከዕለታት አንድ ቀን አቤል በትምህርት ቤቱ ጸጥ ያለ ቦታ ተቀምጦ የሚወደውን መጽሐፍ እያነበበ ነበር። በዚያን ጊዜ ሀና እየሮጠች መጣችና አቤልን በድንገት መታችው። አቤል ተናዶ፣ “ሀና፣ ምን አደረኩሽ? ለምን መታሽኝ?” ብሎ ጠየቃት። ሀና ግን መልስ ሳትሰጥ እየሳቀች ሮጣ ሄደች።

አቤል በጣም አዘነ። ሀናን የሚወዳት ጓደኛው ስለነበረች እሷን ማስከፋት አልፈለገም። ስለዚህ ጉዳዩን ለመምህሩ ነገረው።

መምህሩም ሀናን ጠርቶ በረጋ መንፈስ፣ “ሀና፣ ሌሎችን መጉዳትና ማስቸገር ጥሩ ባህሪ አይደለም። ዛሬ አንቺ ሌላን ብትጎጂ፣ ነገ ያ ነገር ወደ አንቺ ሊመለስ ይችላል። ጓደኞችሽን በፍቅርና በአክብሮት ያዢ” አላት።

ሀና የመምህሩን ምክር ሰምታ ትንሽ አሰበች። ሆኖም የድሮ ባህሪዋን ወዲያውኑ መቀየር አልቻለችም። ከጥቂት ቀናት በኋላም ከጓደኞቿ ጋር ስትጫወት እንደገና ሌሎችን ማስቸገር ጀመረች።

በዚህ ጊዜ ጓደኞቿ በጣም ተበሳጩ። “ሀና ሁልጊዜ ታስቸግረናለች፤ ከእሷ ጋር አንጫወትም” ብለው ከእሷ ርቀው ሄዱ። ሀናም ብቻዋን ቀረች። ያን ጊዜ በጣም አዘነች። የመምህሩም ቃል ትዝ አላት፦ “ደግነትና ፍቅር ናቸው ጓደኝነትን የሚያጠነክሩት።”

ሀና ስህተቷን በደንብ ተረዳች። በማግስቱ ወደ አቤል ሄዳ በትህትና፣ “አቤል፣ ያን ቀን ያደረኩብህ ነገር ስህተት ነበር። እባክህ ይቅር በለኝ። ከእንግዲህ ሌሎችን አላስቸግርም እና አልጎዳም” አለችው።

አቤልም ፈገግ ብሎ፣ “ይቅር ብዬሻለሁ፣ ሀና። ሁላችንም ስህተት እንሠራለን፤ ግን ስህተታችንን አውቀን መለወጥ አለብን” አላት።

ከዚያን ቀን ጀምሮ ሀና ባህሪዋን ቀስ በቀስ ማስተካከል ጀመረች። ጓደኞቿን ማክበር፣ መርዳትና በደግነት መናገር ተማረች። ጓደኞቿም ለውጧን አይተው እንደገና ወደ እሷ መቅረብ ጀመሩ። ሀናም እንደገና ብዙ ጓደኞች አገኘች።