በአንድ ወቅት ሦስት ወንድማማቾች አብረው ይኖሩ ነበር። ሦስቱም እርስ በእርስ ይዋደዱ ነበር፤ ነገር ግን ስራ ሲመጣ አንዳንድ ጊዜ ለመስራት ይሰንፉ ነበር። ከዕለታት አንድ ቀን ለማገዶ የሚሆን እንጨት ለመቁረጥ በአካባቢያቸው ወዳለው ጫካ ለመሄድ ወሰኑ።

ጫካው ከደረሱ በኋላ ብዙ ዛፎችን አዩ። ለመቁረጥ ቀላል የሆነ ዛፍ መፈለግ ጀመሩ። ብዙ ከተጓዙና ከፈለጉ በኋላ ከገደል አፋፍ አጠገብ አንድ ትንሽና ቀጭን ዛፍ አገኙ። “ይህ ዛፍ በቀላሉ ይወድቃል” ብለው ተደሰቱ።

ነገር ግን ሦስቱም ወንድማማቾች መጥረቢያ አልያዙም ነበር። አንደኛው “አንተ ወደ ቤት ሄደህ መጥረቢያ አምጣ” አለ። ሁለተኛውም “እኔ ለምን? አንተ ሂድ” አለ። ሦስተኛውም “እኔም አልሄድም” አለ። እያንዳንዳቸው ሌላው እንዲሄድ ስለፈለጉ መስማማት አቃታቸው።

በመጨረሻም ወደ ቤት ሄደው መጥረቢያ ከማምጣት ይልቅ ዛፉን በኃይል ነቅንቀው እንዲወድቅ ለማድረግ ወሰኑ። ዛፉ ከገደል አፋፍ አጠገብ ስለነበር ወደ ሜዳው እንዲወድቅ አቅጣጫውን አስበው ሦስቱም በኃይል መነቅነቅ ጀመሩ። “አንድ፣ ሁለት፣ ሦስት!” እያሉ በአንድነት ገፉት።

ትንሽ እንደቆዩ ዛፉ እንደጠበቁት ወደ ሜዳው አልወደቀም። ይልቁንም ሥሩ ከመሬቱ ጋር ተነቅሎ ወደ ገደሉ አቅጣጫ መውደቅ ጀመረ። ሦስቱም ወንድማማቾች ሚዛናቸውን አጥተው ከዛፉ ጋር ወደ ገደሉ ወደቁ። በአደጋውም በጣም ተጎዱ።

ከዚያ በኋላ ሦስቱም የሠሩትን ስህተት ተገነዘቡ። አንደኛው “መጥረቢያ ለማምጣት ብንሄድ ኖሮ ይህ አደጋ ባልደረሰብን ነበር” አለ። ሁለተኛውም “ስንፍናና ችኮላ አደጋ ሊያመጡ ይችላሉ” አለ። ሦስተኛውም “ከእንግዲህ ማንኛውንም ስራ በጥንቃቄ፣ በትዕግስት እና በመተባበር እንሠራለን” ብሎ ቃል ገባ።