Hapo zamani za kale, kulikuwa na kijiji kidogo kilichokuwa karibu na bahari kubwa iliyoitwa Bahari ya Msangwe. Bahari hii haikuwa ya kawaida, kwani ilisemekana kuwa na siri nyingi na nguvu za ajabu. Wavuvi wa kijiji hicho waliiheshimu sana

na hawakuthubutu kuvuka mipaka fulani waliyopewa na wazee.
Siku moja, kijana jasiri aliyeitwa Juma aliamua kupuuza onyo hilo. Alikuwa na ndoto ya kupata samaki wakubwa na kuwa tajiri kuliko wote kijijini. Asubuhi moja mapema,

alichukua mtumbwi wake na kuanza safari kuelekea ndani zaidi ya Bahari ya Msangwe, mahali ambapo hakuna mtu aliyewahi kuthubutu kufika.
Alipofika mbali, maji yakaanza kubadilika rangi na kuwa ya buluu nzito. Ghafla, upepo mkali ulianza

kuvuma na mawimbi makubwa yakaanza kumpiga mtumbwi wake. Juma alihisi hofu, lakini bado alishikilia usukani kwa nguvu. Ndipo akaona kiumbe kikubwa kikitokea majini kilikuwa kama samaki mkubwa mwenye macho yanayong’aa kama moto.

Kiumbe kile kilizungumza kwa sauti nzito, “Kwa nini umevuka mipaka ya Bahari ya Msangwe?” Juma alitetemeka lakini akajibu, “Nilitaka kupata utajiri.” Kiumbe kile kilimwangalia kwa muda kisha kikasema, “Utajiri wa haraka huja na gharama

kubwa.”
Mara moja, upepo ulizidi nguvu na mtumbwi wa Juma ukavunjika vipande vipande. Kwa bahati nzuri, alijikuta akitupwa ufukweni akiwa hai, lakini bila kitu chochote. Aliporudi kijijini, aliwaeleza watu kile alichokiona na kuomba radhi

kwa wazee.
Tangu siku hiyo, Juma alijifunza kuwa kusikiliza hekima ya wazee ni muhimu. Aliamua kufanya kazi kwa bidii kwa njia halali badala ya kutafuta njia za haraka za utajiri. Bahari ya Msangwe iliendelea kuheshimiwa,

na hakuna aliyethubutu tena kuvuka mipaka yake.